اولین آموزش این وب سایت به معرفی Hyper-V و مجازی سازی اختصاص دارد. هدف من از این سلسه مقالات اموزشی در واقع آموزش Hyper-V از ابتدا تا مباحث پیشرفته است تا حتی علاقه مندانی که آشنایی کمی با Hyper-V دارند هم بسادگی و بطور کامل مطالب را آموزش بینند. پس شروع میکنیم.

چرا به Hyper-V نیاز داریم؟

بطور خلاصه، علاوه بر ایجاد یک زیرساخت مجازی در دیتاسنتر و یا در مقیاس های کوچک تر، شما میتوانید از Hyper-V برای ایجاد یک آزمایشگاه مجازی و یا همان (Virtual Lab (VLab بر روی کامپیوتر شخصی خود استفاده کنید. در واقع ما برای تمرین بیشتر و آشنایی با سرویس ها نیاز به پیاده سازی سناریوهای واقعی در یک محیط مجازی خواهیم داشت که VLab این امکان را برای ما فراهم خواهد کرد. حتی یک ادمین شبکه نیز پیش از پیاده سازی یک سناریو در محیط واقعی و یا نصب سرویس پک ها و آپدیت ها بر روی یک سرور فیزیکی در شبکه اصلی نیاز به VLab برای تست و آزمایش آنها خواهد داشت تا هر خطای احتمالی در محیط واقعی را به حداقل برساند.

Hyper-V در واقع یک Hypervisor است. بطوره خلاصه، Hypervisor (هایپرویزور) نرم افزاری است که به ما در ایجاد و مدیریت ماشین های مجازی (VMs) که کاملا شبیه به ماشین های فیزیکی عمل می کنند، کمک می کند. Hypervisor های زیادی وجود دارند که در حال حاضر Hyper-V و VMware از شناخته شده ترین آنها هستند.

پیش از شروع نیاز هست تا با تعدادی از واژه ها و لغاتی که در مجازی سازی و محیط های مجازی معمول هستند و در طول آموزش از آنها استفاده خواهد شد، آشنا شوید:

(Virtual Machine (VM: همان طور که عنوان شد، ماشین مجازی ماشینی هست که کاملا شبیه به یک ماشینی فیزیکی عمل می کند.

Host Machine: یک ماشین (کامپیوتر) فیزیکی که از Hyper-V و VM ها میزبانی می کند و یا به عبارت ساده تر، Hyper-V و VM ها بر روی آن راه اندازی می شوند.

Host OS: سیستم عامل ای که بر روی ماشین فیزیکی (Host Machine) نصب و اجرا می شود.

Guest OS: سیستم عامل ای که بر روی ماشین مجازی (VM) نصب و اجرا می شود.

OSE: خلاصه واژه Operating System Environment. از سال 2016 مایکروسافت تصمیم گرفت تا بجای استفاده از واژه Host OS و Guest OS، از یک واژه OSE برای OS هایی که روی ماشین فیزیکی یا مجازی در حال اجرا هستند استفاده کند. با این تفسیر برای مثال، یک ماشین (کامپیوتر) فیزیکی که از یک ماشین مجازی (VM) میزبانی میکند دارای دو OSE است. یک Host OS و یک Guest OS.

انواع Hypervisor ها

(Type I (Type 1

به این نوع Hypervisor یک “bare-metal” Hypervisor هم گفته میشود. به این معنی که به تنهایی و بدون نیاز به OS نیز می توان آن را روی ماشین فیزیکی میزبان (Host OS) راه اندازی و اجرا کرد. دسترسی مستقیم این نوع Hypervisor به سخت افزار ماشین میزبان باعث شده تا به دلیل کارایی و عملکرد بالا انتخاب اول شبکه های با مقیاس بالا و Enterprise باشد. علاوه بر این، به دلیل عدم نیاز به سیستم عامل پایه (که به دلیل احتمال وجود حفره های امنیتی آسیب پذیر هستند)، امنیت بالا یکی دیگر از ویژگی های Type 1 Hypervisor است. Hyper-V, VMware ESXi و Citric/Xen Server از انواع مختلف این نوع Hypervisor به شمار می آیند.

در Hyper-V، هر VM به عنوان یک Child Partition در نظر گرفته میشود. راه اندازی Hyper-V روی ماشین میزبانی که سیستم عامل روی آن در حال اجراست (ویندوز سرور) باعث خواهد شد تا سیستم عامل هم به عنوان یکی از پارتیشن ها با نام Parent Partition در نظر گرفته شود.

(Type II (Type 2

مهمترین تفاوت بین Type 2 و Type 1 این هست که نوع Type 2 می بایست حتما روی ماشین میزبان به همراه یک سیستم عامل نصب و راه اندازی شود. در این حالت، Hypervisor بصورت غیر مستقیم و به واسطه Host OS به سخت افزار ماشین فیزیکی میزبان دسترسی پیدا میکند. از انواع این نوع میتوان Microsoft Virtual PC, VMware Workstation, Oracle Virtual Box را نام برد.

Type2

Type 1

الزامات سخت افزاری Hyper-V

در حال حاضر همه کامپیوترها می توانند به عنوان ماشین میزبان Hyper-V در نظر گرفته شوند اما بطور کلی ماشین میزبان شما نیاز به حداقل الزامات زیر دارد:

  • پردازنده 64 بیت با قابلیت مجازی سازی. در پردازنده های Intel و AMD این ویژگی با نام های زیر شناخته می شوند:

          (Intel Virtualization Technology (Intel VT

          AMD Virtualization (AMD-V) technology

  • ویژگی (Hardware-enforced Data Execution Prevention (DEP در پردازنده های Intel و AMD این ویژگی با نام های زیر شناخته می شوند:

          (Intel: eXecuted Disable (XD

          (AMD: No eXecute (NS

  • BIOUS یا UEFI ای که سخت افزار مجازی سازی را پشتیبانی کند
  • حداقل 4 گیگابایت حافظه

برای اطمینان پیدا کردن از اینکه ماشین فیزیکی ما آماده میزبانی از Hyper-V است، کافیست تا دستور systeminfo را در پنجره  PowerShell و یا CMD prompt اجرا کنید.

همان طور که می بینید، خروجی همه پارامترها می بایست Yes باشد. در غیر اینصورت ماشین مورد نظر آمادگی لازم برای میزبانی از Hyper-V و Virtualization را ندارد. به عنوان مثال اگر  گزینه Virtualization Enabled in Firmware دارای خروجی No بود، می بایست قابلیت Virtualization را روی BIOUS کامپیوتر خود فعال کنید.

اگر در زمان اجرای این فرمان، Hyper-V روی کامپیوتر شما (ماشین میزبان) نصب باشد خروجی زیر را دریافت خواهید کرد.

در آموزش بعدی با نحوه نصب و راه اندازی Hype-V به روش های مختلف آشنا خواهید شد. 

 

اشتراک
مطلع شدن از
guest
0 دیدگاه ها
Inline Feedbacks
دیدن همه دیدگاه ها